Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009

Muere lentamente Pablo Neruda

Αργοπεθαίνει (Muere lentamente)

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντωρα του

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλυστρίσει απ' τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να 'σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.

Muere lentamente

Muere lentamente
quien se transforma en esclavo del hábito,
repitiendo todos los días los mismos trayectos,
quien no cambia de marca,
no arriesga vestir un color nuevo y no le habla a quien no conoce.

Muere lentamente quien hace de la televisión su gurú.

Muere lentamente quien evita una pasión,
quien prefiere el negro sobre blanco y los puntos sobre las "íes"
a un remolino de emociones,
justamente las que rescatan el brillo de los ojos,
sonrisas de los bostezos,
corazones a los tropiezos y sentimientos.

Muere lentamente quien no voltea la mesa cuando está infeliz en el trabajo,
quien no arriesga lo cierto por lo incierto para ir detrás de un sueño,
quien no se permite por lo menos una vez en la vida, huir de los consejos sensatos.

Muere lentamente quien no viaja,
quien no lee,
quien no oye música,
quien no encuentra gracia en sí mismo.

Muere lentamente quien destruye su amor propio,
quien no se deja ayudar.

Muere lentamente,
quien pasa los días quejándose de su mala suerte
o de la lluvia incesante.

Muere lentamente,
quien abandona un proyecto antes de iniciarlo,
no preguntando de un asunto que desconoce
o no respondiendo cuando le indagan sobre algo que sabe.

Evitemos la muerte en suaves cuotas,
recordando siempre que estar vivo exige un esfuerzo mucho mayor
que el simple hecho de respirar.

Solamente la ardiente paciencia
hará que conquistemos una espléndida felicidad.

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Είναι απίστευτος!!

Οπως και να το παρεις...είναι απίστευτος παραδίνομαι!!Sanity come back to me please sorry for leaving you for my well buried darkest feelings that revealed by accidental passion!!Spare me...forgive me...on my knees I beggin'you..so mercy on thee...


Oh!
What the f**k...

What the f**k was that?

You burden me with your questions
You'd have me tell no lies.
You're always askin' what it's all about,
don't listen to my replies.
You say to me I don't talk enough,
But when I do I'm a fool.
These times I've spent, I've realized,
I'm gonna shoot through, and leave you.

Chorus:
The things, you say,
Your purple prose just gives you away.
The things, you say,
You're unbelievable.

Oh!
What the f**k...

What the f**k was that?

You burden me with your problems,
By telling me more bout mine.
I'm always so concerned,
With the way you say,
you're always at stop,
To think of us,
being one is more than I'd ever known.
But this time I realize,
I'm gonna shoot through, and leave you.

Chorus:
The things, you say,
Your purple prose just gives you away.
The things, you say,
You're unbelievable.

Oh!
What the f**k...
Good point...
What the f**k...
Good point...
What the f**k...
Good point...
What the f**k was that?

Seemingly lastless, don't mean you can ask us.
Pushing down the relative
Bringing out your higher self
Think of the fine times
Pushing down the better few
Instead of bringing out just want, the world,
and never think of your attitude.
Brace yourself, with the grace of ease,
I know this world, ain't what it seems!

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

Απορώ με την καρδιά μου

Απορώ με την καρδιά μου απορώ με τα μυαλά μου πραγματικά. Τι παριστάνω; Τον επαναστάτη ποπολάρο; Τον Superman; Την Wonderwoman; Ή μήπως είμαι απλά ηλίθιο; Γιατί σίγουρα κάποιος προσβάλλει τη νοημοσύνη μου και κυρίως την συναισθηματική μου νοημοσύνη. Μήπως τελικά απλά δε θέλω να δω την πραγματικότητα επειδή πιστεύω στις αγνές προθέσεις των ανθρώπων; Λες απλά να θέλω να νομίζω πως με νοιάζονται; Βαυκαλίζομαι; Τρέφω φρούδες ελπίδες; Τι σκατά γίνεται και δεν έχω καταλάβει; Μήπως υπερτίμησα την κατάσταση; Μήπως έδειξα υπερβάλλον ζήλο σε κάτι άκυρο από τη φύση του; Βρε μπας και δε διάβασα πίσω από τις λέξεις και ανάμεσα στις γραμμές; Μήπως τα ‘δωσα όλα και έμεινα στον άσσο που λέει και το Δεσποινάκι; Έχει γούστο να με εκμεταλλεύονται και να με χρησιμοποιούν για σανίδα σωτηρίας στην απελπισία τους. Τα ζω αυτά τα τραγελαφικά ή θα ξυπνήσω;

Εντάξει το βρήκα είμαι alien. ET phones home but here iT has no reception…

It's all about steam
It's all about dreams
It's all about making the best out of everything
You'll know when your fine cause you talk like mime
You fall on your face get back up and you're doing fine
I consider it the clown punching preaching machine
There's one of the sweetest things she would say about me
That I don't have the time you fucked up the steam
Why are you toying with my mind

[I don't wanna hear you
Say say say say say say it x3
Are you fucking with my brain]

You think you're smarter than me
Everyone knows you will never be smarter than me that's just how it goes
I gained forty pounds because of you
Was there an "S" on my chest
Well I confess you were to much stress
I'd have a heart attack at best
Now I breath it out
I breath it out
And I spit it on the crowd
Cause you lift me up
You lift me
You lift me when I'm feeling down
What I'm I spitting out
Spitting out
Something we never talk about
It's called my, my mind

[I don't wanna hear you
Say say say say say say it x3
Are you fucking with my brain]

Well I'm sick of standing in your line so now you'll have to take it
Take this to heart
I will never let you fuck me over
Stop talking down to me
No pain resolved No war is over
So here is my coldest shoulder

[I don't wanna hear you
Say say say say say say it x3
Are you fucking with my brain]

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Ατοπήματα

Ολα τα μπορείς ακόμα και όταν δεν είσαι 18 να νομίζεις οτι εισαι ο Superman, αρκεί να πιστέψεις...και 'γω πίστεψα. Αλλά η αλήθεια είναι τόσο πικρή που η γεύση που σου αφήνει είναι άθλια. Ειδικά η συνειδητοποίηση ότι δίνεις περισσότερα από όσα μπορεί να δώσει ο άλλος έχει τη δύναμη να σε διαλύσει.

Ενας δυναμικός χαρακτήρας διαφέρει πολύ από έναν απλά ευχάριστο. Ο δυναμικός χαρακτήρας σε οδηγεί σε μεγάλα πράγματα και σα μαγνήτης ελκύει δύσκολες καταστάσεις που στο τέλος τις φέρνει εις πέρας. Εν αντιθέσει ο ευχάριστος απλά σου γαργαλάει τα αυτιά με όμορφα λόγια χωρίς να μπορεί να κάνει πράξη όσα λέει ή σκέφτεται. Εκει έγκειται και η αδυναμία του ευχάριστου. Η αδυναμία μιας ισχυρής προσωπικότητας είναι ενας ευχαριστος χαρακτήρας που θα βρεθεί στο δρόμο της γιατί είναι ξεγνοιαστος και ξεμπλοκάρει συναισθήματα καλά κλειδωμένα. Τα τεχνικά προβλήματα μιας κατάστασης όμως λύνονται μόνο με πράξεις. Η ανικανότητα λήψης αποφάσεων μπορεί να οδηγήσει σε απρόσμενες εξελίξεις και σε επίπονες διαδικασίες. Για αυτό το λόγο ένας δυνατός χαρακτήρας πρέπει να απομακρύνεται απο τον ευχάριστο για να μην πληγώνεται από την ανυπαρξία δράσης.

Ο ευχαριστος χαρακτηρας εχει 2 επιλογές. Να επιστρέψει στην εικονική σιγουριά που του προσφέρουν άλλου τύπου χαρακτήρες υποδεέστεροι αυτού ή να απομακρύνθει από όλα και όταν καταφέρει να κάνει πράξη όσα λέει να εμφανιστεί στον δυναμικό χαρακτήρα, ο οποίος θα εκτιμήσει περισσότερο αυτή την αλλαγή διοτι ξέρει ότι δεν είναι στη φύση του ευχαριστου χαρακτήρα να πράττει. Ο ευχαριστος χαρακτήρας μπορεί να μάθει στον δυνατο να αφήνει τα όπλα της μάχης και να ηρεμεί και ο δυνατος με τη σειρά του μπορεί να διδάξει στον ευχάριστο πως είναι να διεκδικείς όσα σου αξίζουν από τη ζωή. Ενας ευχαριστος χαρακτήρας έχει προοπτική να γίνει δυναμικός εάν καταλάβει πόσα περισσότερα μπορεί να κερδίσει συνδυάζοντας τις αρετές του με τη μαχητικότητα.

Δυστυχώς για τους ευχάριστους χαρακτήρες, οι δυναμικοί θέλουν εξίσου δυναμικούς δίπλα τους για να εξουδετερώνεται και να εξισορροπειται η δυναμή τους. Αλλιώς θα συνεχίζουν να ευνουχίζουν ανεξαρτήτως τους ευχαριστους χαρακτήρες που με την παιδικότητα και την ανευθυνότητα τους, θέλουν να βάλουν θεμέλια σε ώριμες σχέσεις με προοπτική.


I gave you all the love,
A boy could ever need,
And in this world there's only one of me,

And all there is left,
Is the realisation,
That we we're never meant to be,

Fuck you, Fuck you, It's Over,
Fuck you, Fuck you, It's Over,

I've been lost since I woke up,
Broked since we broke up,
Vanished by your heart,

Remember it when,
You promised me how,
This time this christmas things would be different by now,

Fuck you,Fuck you, It's Over
Fuck you, Fuck you,It's Over

Middle Eight
All I wanted was to be,
Where your heart is,
But that's all changed now,
Now you're dead to me,

You're dead, You're dead, You're dead, You're dead,

Fuck You, Fuck You,It's Over
For You, For You, It's Over
Fuck You, For You, It's Over,
For You, For You, It's Over


It was so real but now it's over and it feels right...


you say'me too' as if you're here
your hiss so hoarse, so very near
when we can't run the distance
each other's all we're thinking of
when we're together somehow
we seem to cease to be in love
i touch you there, yes you know where
i know you know
your freckle face, your messy hair, i love you so
we really should
i wish we could
i've got to go
you know we can't
i'll call you back
i miss you so
you save the day by getting back to me
you seem so gay
the way your voice cracks
when we can't run the distance
each other's all we're thinking of
when we're together somehow
we seem to cease to be in love
i touch you there, yes you know where
i know you know
your freckle face, your messy hair
i love you so
we really should
i wish we could
i've got to go
you know we can't
i'll call you back
i miss you so
i feel you breathe as if you're really here
your muffled moans
i wish i had your hair to stroke
we're not alone
the way we feel, it's an ordeal
i've got to go
you're in my hands
it feels so real :
the telephone.



You break my heart...and now I am gonne



you, you break my heart
you tear me up, in so many parts
one part for you and one for me
that is how it ought to be
you, you know my sins
you know that i will do them again
i do one for you and one for me
that is how it ought to be
you struck me
that is why i'm standin' here
you struck me
you are everything i fear
you struck me
since you're gone our home has changed
you struck me
i just wanna get out of here

Γιατί είναι Σαββατο βράδυ....


Σάββατο απόγευμα σε μια πλατεία
στριφογυρνάς χωρίς να δίνεις σημασία
σκέφτεσαι μόνο ένα τυχαίο συνδυασμό
από αριθμούς / για ένα σύστημα ΠΡΟ-ΠΟ
κι ένα λαχείο στην πίσω τσέπη κολλημένο
που η τύχη το 'φερε να μείνει πεταμένο
ένας ρυθμός στριφογυρνά στο μυαλό σου
σαν ένα ποδήλατο στη μέση του δρόμου
έπαιξες κι έχασες μα κάποια μέρα θα καταλάβεις
πως όταν ο κόσμος μένει ίδιος πρέπει εσύ ν' αλλάζεις
να προκαλείς, να γελάς, έχοντας ψηλά το κεφάλι
δυνάμωσε το μπάσο, νιώσε το σώμα σου πάλι
κοίταξε γύρω σου, καμιά ευχαρίστηση δεν είναι τζάμπα
μην είσαι ανίδεος, θα σε περνάνε για μαλάκα
δεν κάνω τον έξυπνο, αν θέλεις βγάλε με από 'δώ
το μόνο που θέλω είναι αγάπη, ειρήνη, σεβασμό
χιλιάδες βλάκες διαστρεβλώνουν την αλήθεια
δεν υπερασπίζονται κανένα και ζουν στα παραμύθια
κοίταξε, ο ήλιος αρχίζει να δύει
δε θα χαθούμε, ένας δρόμος ανοίγει
έι, σε σένα μιλάω, δείξε μας το πιο καλό σου σημάδι
κι έλα μαζί μας γιατί είναι Σάββατο βράδι
Σάββατο βράδι, Σάββατο βράδι, Σάββατο βράδι

Σάββατο βράδι σ' ένα κλαμπ στο χάος
κοιτάς τον κόσμο που χορεύει και τον κόσμο που δουλεύει
ένας φίλος σου περνάει, χαιρετάει και φεύγει
δεν υπάρχει νόημα, ο ρυθμός ανεβαίνει
υπάρχει μόνο το κορμί σου και κάμποσοι άλλοι
τυχαίες σχέσεις που συμπίπτουν γιατί είναι Σάββατο βράδι
Σάββατο βράδι σε μια γωνία
σκέφτεσαι τι είναι αυτό που έχει πιο μεγάλη σημασία
η θέση των άστρων ή η παγκόσμια ιστορία
ένας μεγάλος έρωτας ή μια απλή συνουσία
πιο τρελός κόσμος δε θα μπορούσε να υπάρξει
δες τους πλούσιους, τους μεσαίους, την εργατική τάξη
σε χτυπάνε και νομίζεις πως χτυπιέσαι όταν χορεύεις
γύρνα και χτύπα τους με όλα αυτά που εσύ πιστεύεις
αυτή είναι μια αιτία να μπορείς να γελάς
ή απλά κάποιοι στίχοι να μπορείς να τραγουδάς
δες την ψυχή μου, είναι τόσο πεινασμένη
σα μια τίγρη που είναι στο κλουβί κλεισμένη
κοίταξε, η ζωή μάς ανήκει
δε θα χαθούμε γιατί ένας δρόμος ανοίγει
έι, σε σένα μιλάω, δείξε μας το πιο καλό σου σημάδι
κι έλα μαζί μου γιατί είναι Σάββατο βράδι
Σάββατο βράδι, Σάββατο βράδι, Σάββατο βράδι

Σάββατο νύχτα στο ρολόι στην πλατεία
παραμένεις μια ζωή στην αλητεία
μ' ένα σκύλο που γαβγίζει όποιον περάσει
αυτό είναι το τίποτα, κι εκεί του λεωφορείου η στάση
άκου το χρόνο, τικ τακ, όταν περνάει πώς νιώθει
όταν εσύ ονειρεύεσαι, η αγάπη πέφτει σα χιόνι
σα μια ιστορία όπου κι οι δυο είμαστε χαμένοι
χαμένοι στο διάστημα, μα ποτέ χωρισμένοι
τυλιγμένοι κι οι δυο στο δικό μου παλτό
μέχρι το σπίτι σου, κι εκεί σ' ένα στρώμα διπλό
δύναμη τ' ουρανού, δύναμη της αγάπης
ελευθερία στην έκφραση, ζωή δίχως τάξεις
δες τι αργά που ο ήλιος ανεβαίνει
κι αυτό που ήθελα να γίνει πόσο ξεμακραίνει
δες την πρωινή δροσιά πάνω στα φύλλα
μέσα στα μάτια μου τοπία ακατοίκητα
δώσ' μου την αγάπη σου για να πετάξω
δώσ' μου ένα άλλο κόσμο να ζήσω, να πεθάνω
δώσ' τη χαρά σ' αυτούς που πονάνε
στ' αδέρφια μου, σ' όσους δε βρίσκουν αιτία να γελάνε
έι, σε σένα μιλάω
έλα να φύγουμε μαζί γιατί είναι Κυριακή πρωί
Κυριακή πρωί, Κυριακή πρωί

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2009

Being French...my gilflent is bette than yos

French Kiss...

Ζω σε λάθος εποχή

Ζαλίζομαι...

Δεν αντέχω άλλο παραλογίζομαι...Δεν μπορώ άλλο να σκέφτομαι θα τρελαθώ!! Θέλω το επόμενο chapter... να καταλάβω ποιος είναι ο δολοφόνος. Διαβάζω, διαβάζω και καταλήγω να το πιάνω πάλι απο την αρχή για να βγάλω νόημα. Ξεφυλλίζω με μανία αλλα δεν μπορώ δεν έχει λογική αυτή η ιστορία. Τώρα πως καταφερα να ταυτιστώ με μια ιστορία βγαλμένη απο νουβλελα και να καταλήξει σε θρίλερ δε καταλαβα. Back 2 basic... μάδημα μαργαρίτας...Να πιστέψω; να μην πιστέψω; και τελικά ποιος είναι ο πρωταγωνιστής; Γιατί εγώ έχω καταντήσει θεατής... pause pause pause errase rewind...που πατάω το ρημάδι το forward; Σπασμωδικές κινήσεις χωρίς νόημα αλλά στο τέλος δε θα με αφήσει έτσι η τύχη μου...κάτι θέλει να μου πει ο ποιητής και ακόμα δεν τον πιάνω...

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2009

Όνειρα, όνειρα for free, for sale…

Πόσα όνειρα να κάνεις και με ποιόν να τα μοιραστείς όταν η μαγεία χάνεται στα τετριμμένα όταν δεν σε αφήνουν να τα ζήσεις, γιατί δεν μπορούν να αντέξουν να ξεβολευτούν. Μια παραζάλη είναι, μια περιπέτεια σε αναμονή με μικρές δόσεις. Θες να βγεις να φωνάξεις και σε περιμένουν στη γωνία οι δήμιοι της χαράς σου. Φτιάξαμε έναν μικρόκοσμο για μας και προσπαθούμε να το διαφυλάξουμε κρατώντας ξύλινα μαχαίρια και πανοπλίες από εφημερίδες. Πόσο να αντέξει μια καρδιά, πόση υπομονή χρειάζεται για να φτάσεις το επιθυμητό;

Τι περίεργο πράγμα οι νευρώνες και οι χημικές αντιδράσεις που σε καθιστούν ανήμπορο να αντιδράσεις στα έντονα συναισθήματα και με τι ευκολία τα παραβλέπεις για να κρατήσεις ατσαλάκωτη την εικόνα σου. Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή εάν ακόμα φορούσα τα ακουστικά να πάω περπατώντας στη δουλειά σε μια αφιλόξενη πόλη. Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή εάν παρέμενα ρομπότ προσκολλημένη στην αψεγάδιαστη καθημερινότητα μου. Δεν ξέρω πια τι μπορώ και τι δε μπορώ να κάνω. Η τελειότητα άργησε μια μέρα…και την αγάπη μου την πάτησε το τρένο.

some say sexor was a man
tight pants, black hair and a tan
if so I just don't understand how he could come and go

and some say sexor was a prince
and he could take your love with his fingertips
if so I just don't understand why he wore those kid gloves on his hands

(chorus:)
whatever I gain, whatever I lose
i will stay the same, my promise to you
first hand man, to take me by the hand
its so easy once you understand.

some say sexor was a girl, a mischief smile to rule the world
if so I just dont understnad how everything's going just as I planned
and some say sexor was a dream in the mind of a million men
If so I just don't understand why all my dreams come true



παρασκευή, 10 ιούλιος 2009




Τι γέλια κάναμε σαν μικρά παιδιά με το χορευτικό και μετά με κυνηγούσες με μια πετσέτα σε όλο το σπίτι (με έβαλες και μες στο τζάκι)...μου έγραψες: 'I bet you remember...I bet you remember girl. Αχ μωρό μου ήδη μου λείπεις' ...και μένα μου λείπεις πολύ. Κάθε φορά που φεύγεις παγώνει ο χρόνος...

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009

Το Παπαρίζειν εστί ροκάρειν...

Αυτά τα καλά έχει ο χώρος μας...Σήμερα παρ'όλη την κούραση μου (που μετά για κάποιο λόγο την ξέχασα) πήγαμε μπουζουκλερί με τις ευλογίες ενός ραδιοφωνικού σταθμού. Στο 'Θάλασσα' Παπαρίζου κάτι άλλοι άκυροι και οι 15-50 (σαν target group μου ακούγεται http://www.1550.gr/). Πολύ καλό το τυπάκι στα φωνητικά. Κάποιες φορές νόμιζα ότι ήταν τέλειος stage man και κάποιες άλλες ότι απλά ήταν κόκαλο. Βέβαια ο χώρος τους αδικούσε...με χάλασε το γαρούφαλο που εκσφενδονιζόταν στον μπασίστα. Είπαν και το 'You give love a bad name' και μου κόλλησε όλο το βράδυ για ευνόητους λόγους. Το μπαλέτο μέτριο (εαν εξαιρέσεις τον Brian που είχε σώμα machine και μια ασιάτισσα που μου άρεσε). Στο πάρκιν δίνεις ότι έχεις ευχαρίστηση και λόγω Πέμπτης οι δρόμοι ήταν άδειοι. Ωραία η παραλιακή μας τελικά...καποιες τέτοιες μέρες μου υπενθυμίζουν πόσο τυχερή είμαι που μπορώ και οδηγώ τα βράδια και δεν βρίσκομαι ήδη στο 5 όνειρο.

ΥΓ. Σήμερα δηλώνω ότι μπουζουκιάστηκα ατσίγαρη! Τα μαλλιά μου μετά την έξοδο μου από τον χώρο συνεστίασης και μαζικής εφορίας μυρίζουν ακόμα σαμπουάν. Δεν με πειράζει το μέτρο καθόλου...όπως θα συμφωνήσει και η Ν. μαζί μου 'λίγο με μέλει'. Ούτως ή αλλιώς θέλω να το κόψω και θα βρω αργά ή γρήγορα τον τρόπο πώς να το κάνω...

Shot through the heart
And youre to blame
You give love a bad name
I play my part and you play your game
You give love a bad name
You give love a bad name