Άπλυτα και πλυντηριασμένοι

Μια Ελλάδα γεμάτη άπλυτα...με την κρίση της, με τα στραβά της τα παιδιά, με τα όλα της.

Κάποτε όλοι άπλωναν μπουγάδες και καμάρωναν για την καθαρότητα των λευκών. Τώρα λες και όλοι άνοιξαν μπαλκόνια και παράθυρα και πέταξαν στους δρόμους τα άπλυτά τους. Στοίβες ρούχων στα στενά. Οταν καταλάβεις σε ποιον ανήκουν απλά πηδάς το σωρό και προχωράς, σα να μη συμβαινει τίποτα.

Μία Αθήνα που μικραίνει επικίνδυνα και γίνεται χωριό. H θεωρία του '6 degrees of separation' σε όλη της την ισχύ. Μια Αθήνα που δε χωράει λάθη σε σχέσεις. Θα το βρεις μπροστά σου, but frankly my dear I don't give a damn.

Νέα εποχή...redesign της ζωής μας...happiness ολοταχώς!

Η γνωστή μας χημεία

Πάμε πάλι μία απο τα ίδια...Η γνωστή μας χημεία...Ακολουθεί ιστορία φίλης μετά από συζήτηση μας (όπως την καταλαβα εγώ τουλάχιστον):

Είχε υποσχεθεί να μην ξανανοιώσει έτσι. Ηρθε η μέρα που πάλι όλα θα ήταν λάθος. Λάθος timing, λάθος διάλογοι, λάθος αρχή.
Σκέφτηκε να το αφήσει, να μην ασχοληθεί. Δεν υπήρχε νόημα να αντικαταστήσει στο κουκλόσπιτο τη φιγούρα του παλιού Τζον-Τζον, που παντρεύτηκε το κακέκτυπο της Σίντυ, με έναν νέο.

Ένα σύννεφο απο σκέψεις θόλωνε το μυαλό της.
- 'Τι θα πάρετε?', ρώτησε η σερβιτόρα.
-'Ένα κοκτέιλ αυτό με την καραμέλα'. 'Μπας και γλυκαθώ', σκέφτηκε, 'γιατί είναι έκδηλη η ξινίλα μου'.

Επί ώρα την έβλεπες να κοιτάει αμήχανα. Ανάδευε την καραμέλα λες και θα έφτιαχνε μαρέγκα. Ταίριαζε τα μαλλιά της. Δε βολευόταν. Απέφευγε να τον κοιτάξει. Λες και θα καταλάβαινε ότι κάτι κρύβει. Ίσως επειδή δεν ήθελε να δει εάν είναι αληθινό το βλέμμα του, όταν είχε ξεκινήσει την απολογία του. Είχε τόσο ανάγκη να πιστέψει σ' αυτό το παραμύθι.

Επαναλάμβανε από μέσα της κάθε φορά που ανοιγόκλεινε τα μάτια της 'Σε παρακαλώ μην είσαι και 'συ μαλάκας, όχι εσυ, όχι πάλι'. Δεν μπορούσε να ξεστομίσει πολλά, και όλα αυτά που έλεγε την έκαναν να φαίνεται τόσο παγερή. Ευτυχώς το ποτό βοήθησε. Χαλάρωσε. Ξανακέρδισε την ανάλαφρη διάθεσή της. Και τότε, αποφάσισε να είναι ειλικρινής.
- Ξέρεις ότι ταιριάζουμε πολύ. Περνάμε καλά. Εσύ είσαι σε άλλο level που το 'χω περάσει και έχω πάρει και το bonus.
- Sorry είμαι άδειος
Εκείνη συνέχισε...
- Αυτό το καλοκαίρι συνειδητοποίησα πόσο καλά είμαι. Μετά απο την ολιγοήμερη ταβανοσκόπηση και τις όμορφες διακοπές μου αποφάσισα ότι είμαι έτοιμη να κάνω μία σχέση.
- Μπράβο κούκλα μου
- Ο άνθρωπος που θα διαλέξω εάν δεν θέλει να είναι μαζί μου άπλα καθυστερεί την ευτυχία του.
- Μ αρέσει αυτή η αυτοπεποίθηση σου.
Είπαν πολλά. Γέλασαν πολύ.
Της κόπηκε το γέλιο όταν αναφέρθηκε σε μια τύπισσα που γνώρισε και προσπάθησε να κάνει σχέση. Αλλά στις 3 μέρες το έληξε. Του μπαστακώθηκε είπε...Εν αντιθέσει με κείνη. Της είπε:
- Εσύ δε με έχεις πιέσει ποτέ και για τίποτα. Μου αρέσει να σε έχω στις εξόδους μου. Η κοινωνικότητα σου με χαλαρώνει. Δεν χρειάζεται να επικεντρωθώ πάνω σου να δω αν περνάς καλά. Γίνεσαι αγαπητή και μου αρέσει.

Ηθελε να τον σαπίσει στο ξύλο. Ήθελε να του πει πόσο άχρηστος είναι. Ήθελε να τον βρίσει! Αλλά πιο πολύ ήθελε να εκτονωθεί αυτή η ένταση. Το ίδιο ήθελε και αυτός.
Μετά απο λίγες ώρες του είπε ότι δεν είναι ο εαυτός της μαζί του. Σηκώνει άμυνες γιατί υπάρχουν όρια. Μετά από μερικές ώρες ήταν πολύ καλύτερα.
Δε θα τον ξαναδει. Θέλει να κρατήσει την υπόσχεση της. Θέλει να είναι καλά. Να μη δίνει τροφή για σχόλια τύπου 'θέλουμε να σε δούμε με έναν καλύτερο, αντάξιο σου'.
Ανεβαίνοντας τις σκάλες είπε:
- Με πνίγεις. Δε μ' αφήνεις και είναι πολλά αυτά που θέλω να δώσω. Αντίο.
Δεν την άκουσε είχε ήδη κλείσει την πόρτα πίσω της.

Ερωτες του τριημέρου

Πολλές φορές αναρωτιέσαι πόση χαρά, ευτυχία και άλλα συναφή συναισθήματα μπορείς να αντέξεις. Ο μαγικός αριθμός 3 μπορεί να σε βγάλει από την ατέρμονη αναζήτηση.

Εχουν βγει διάφορα βιβλία για το πως το ένα και πως θα κάνετε το άλλο και οι καλοί τρόποι κτλ. Όλα προπαγανδίζουν την τελειότητα και τον 'σωστό' τρόπο ώστε να πετύχεις αυτό που θες. Καλώς ή κακώς κάποιοι άνθρωποι είναι η προσωποποίηση αυτών των συγγραμμάτων. Τείνουν προς το άπειρο της τελειότητας με αποτέλεσμα να βγάζουν πρωτόγνωρα συναισθήματα στους άμεσα ερωτικά εμπλεκόμενους.

Δυστυχώς η πολυπλοκότητα των συναισθημάτων και η ένταση τους δεν διαχειρίζεται εύκολα από τους κοινούς θνητούς. Τα ανθρωπάρια που ξέρουν μόνο να γίνονται αποδέκτες ευτελής ζήλιας και να καταπίνουν μονολόγους σε υψηλούς τόνους από το έτερον τους ήμισυ δεν θα μπορέσουν ποτέ να εκτιμήσουν την αρμονία. Την υποταγή θα πρέπει να την δεχόμαστε μόνο σε σεξουαλικά πλαίσια εντός των πυλών. Η τελειότητα συνιστά διαφορετικότητα. Η διαφορετικότητα θέλει άλλη αντιμετώπιση και το άτομο που δεν έχει μάθει να δέχεται μια διαφορετική κατάσταση καταλήγει να μην αναγνωρίζει την τελειότητα.

Επί χρόνια βομβαρδίζεσαι με ημίμετρα και βάζεις την σκέψη σου και την συμπεριφορά σου σε στεγανά. Όταν όμως σου δοθεί η ευκαιρία να είσαι ελεύθερος να εκφραστείς, να επικοινωνήσεις πολύ άπλα δεν ξέρεις τι να κάνεις την ελευθερία σου και το μόνο που θες είναι να γυρίσεις πίσω στο κλουβί σου. Όλοι διατυμπανίζουμε 'δεν υπάρχει επικοινωνία στις μέρες μας, και συμβιβαζόμαστε κτλ'. Και όταν τον βρίσκεις αυτόν που επικοινωνείς τι σκατά κάνεις; θα σου πω εγώ...ΤΙΠΟΤΑ. Ενθουσιάζεσαι και μετά πίσω στο σπήλαιο να επικοινωνήσεις με τους ουγκα μπούγκα με άναρθρες κραυγές.

Γι αυτό θα πρέπει να περιορίζεσαι στον έρωτα του τριημέρου. Τόσες μέρες μπορεί να διαχειριστεί ο νεάτερνταλ την τελειότητα της επικοινωνίας. Τόσες μέρες μπορεί ο αναλφάβητος του έρωτα να συλλαβίσει την λέξη ευτυχία. Τόσες μέρες η Αλίκη μπορεί να αντέξει στην χώρα των θαυμάτων. Τόσες μέρες χρειάζεσαι για να πειστείς ότι ζεις το όνειρο. Τόσες μέρες για να σου επιβεβαιώσουν ότι είσαι αυτό που ζήτησαν από το λυχνάρι που έτριψαν κρυφά τα χαράματα.

Ευχαριστώ τον Ν. και όλους εκείνους που γίνανε αφορμή για να γραφτεί αυτό το post.

Σε γελάσανε ψυχή μου

Στοιχειωμένες ψυχές… σε φύλλα χρυσού σκαλισμένες…στα παζάρια μας πουλάνε για μια μπουκάλα κρασί χείριστης ποιότητας, ξεγελώντας τη δίψα τους, μπεκροπίνοντας σταγόνες ζωής…χαμογελούν, με κόκκινη μύτη και μάγουλα, νομίζοντας πως νέκταρ αγγίζει τους ουρανίσκους τους. Πληρώνουν κοψωχρονιά , την έμπνευση του μέγα δημιουργού, του μέγα προμάχου, του θεού ανθρώπου, ο οποίος εντέλει σταυρώνετε και χρεώνεται καρφιά και λόγχη στους βασανιστές του. Μόνο και μόνο για να το μετανιώσει στη μεταθανάτιο ζωή, γιατί τελικά δεν έσωσε κανένα…και ο θεός να τον ξεχνά στο σταυρό, κωφεύοντας στο ουρλιαχτό του ‘ήλι ηλι λαμα σαβαχθανί’, για να τον κάνει να μάθει το μάθημα του…αυτό που διδάχθηκε από τους αποτυχημένους δασκάλους της ζωής…αλλά με τόσο προσοχή τους άκουγε…

Tribune to my friend A. Είναι δικό του και το λιγότερο που μπορούσα να κάνω ήταν να το ποστάρω...

Open your eyes and see me,
Tell me that it's not too late.
Whisper to me a sad song,
Weighing us down in shame.
I always said I believed you,
You told me that was so cliche.
And with every kiss I resented you
Because your feelings never got in the way

[Chorus 1]
I know that you never loved me;
I know that you never cared at all,
Maybe just one more dance
Cause that's as close as you're gettin' to a true romance

Open your heart and feel me,
Tell me you don't feel the same.
I dig down deep for forgiveness,
And still you're busy placing the blame.
This isn't about right or wrong now,
It's not about wasted time.
I should have paid closer attention,
But I didn't bother reading the signs.

[Chorus 2]
I know that you never loved me;
I know that you never cared at all,
No my love we can't be friends,
In fact I liked you much better
When you'd just pretend.

[Chorus 1]

Open your arms and hold me,
Tell me it'll be alright.
Tell me the thing you've never told a soul
That keeps you up at night.
When could you tell it was over?
When did you turn on me?
I'd cry if I thought it would change your mind
Cry for the girl I hoped you to be.