Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν θέμα με την τρυφερότητα και δεν έχει να κάνει με το αν στην βγάζει ο άλλος. Η είσαι τρυφερός άνθρωπος ή δεν είσαι. Βλέπω ζευγάρια μικρά, μεγάλα, υπερήλικα, να αγκαλιαζονται στους δρόμους να είναι χεράκι-χεράκι. Πόσο τους ζηλεύω. Όταν αρρωσταίνω δε, έχω μεγαλύτερη αδυναμία στην τρυφερότητα. Έτσι έχω μάθει μάλλον. Έχω μάθει όταν δεν είμαι καλά ο κόσμος να ανησυχεί κ να προσπαθεί να με κάνει καλά με αγκαλιές. Ναι, πολλές αγκαλιές. Δε με νοιαζουν τα λόγια. Αγκαλιές μόνο. Τόσες όσες να σκάσω. Θέλω να με πνίγουν από την αγάπη τους, μόνο έτσι γίνομαι καλά. Είμαι γκρινιάρα και όταν αρρωσταίνω, γίνομαι ανυπόφορη. Δεν μ αντέχω, ούτε εγώ η ίδια. Μόνο οι αγκαλιές με μαλακώνουν. Μόνο έτσι αισθάνομαι ασφάλεια.
Αν η αγκαλιά εκλείπει καταρρέω, χάνω την δύναμή μου. Οταν δεν έχω έναν τρυφερό σύντροφο η ανασφάλειά μου χτυπάει κόκκινα. Ζηλεύω. Ποιός; εγώ! Ναι ζηλεύω όχι την φιγούρα της άλλης, αλλά με την σκέψη και μόνο ότι αυτή θα την αγκάλιαζε, εμένα όχι. Εγωιστικό; Ίσως, αλλά έτσι έχω μάθει. Να είμαι τόσο ποθητή ώστε ο άλλος να κάνει έρωτα μαζί μου μετά από ένα βράδυ πάθους. Να στέκεται να με κοιτά και να με περιεργάζεται χαιδεύοντας μου τα μαλλιά. Θέλω να με βλέπει όταν στρίβω την γωνία να μπω στο μπαράκι που με περιμένει και να σκέφτεται τα δευτερόλεπτα που θα φτάσω για να μπορέσει να μ αγκαλιάσει. Θέλω να βλέπω την λαχτάρα στα μάτια του. Να με κοιτά και να εκτιλύσσεται ένα μικρό πορνό που το ξέρουμε μόνο εμείς οι δύο. Σε κλάσματα δευτερολέπτου να περνάνε από μπροστά μας εικόνες και όλα τα πυροτεχνήματα του έρωτα. Και μετα να αρκεστούμε, μάντεψε σε τι. Σε μια αγκαλιά. Πόσο μου χει λείψει να με πάρεις αγκαλιά!
Ποτέ δε τα πήγαινα καλά με τις εξαρτήσεις. Αλλά πλέον το παραδέχομαι. Εξαρτώμαι από μια αγκαλιά. Αν δεν την έχω δεν ειμαι εγώ, δεν είμαι καλά. Είμαι μια άλλη που μου μοιάζει λίγο. Αυτή η άλλη γκρινιιάζει, ξυνίζει, προσποιείται ότι περνάει καλά, ότι είναι κουλ, ζηλεύει, καίγεται. Θέλω μια αγκαλιά. Γελοίο στις μέρες μας, αλλά ο κόσμος έχει ξεχάσει να αγγίζει. Θέλω μια αγκαλιά, γιατί μέσα της χωράει όλος ο κόσμος μου. Θέλω μια αγκαλιά για να κατοικώ. Θέλω μια αγκαλιά για να γίνω πάλι εγώ.
Σε ενοχλούν τα συναισθήματα, αυτά τα πηγαία ένστικτα που αναμοχλεύονται, κάθε φορά που έρχεται αυτός στη μνήμη σου όταν έχεις διαλέξει.
Σε ενοχλεί που δεν μπορείς να κατανοήσεις τι σου συμβαίνει. Σε κουράζει που μεγάλωσες και ακόμα δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τον έρωτα.
Πάντα να κάνεις το σωστό για τους άλλους και να δημιουργείς τον αντίπαλο εραστή. Αυτόν που θα ήθελες να είσαι μαζί αλλά δεν υπάρχει. Δυστυχείς από ευτυχία. Αυταπάτες για ένα εγώ που λατρεύουν οι άλλοι και δεν κατανοείς εσύ, γιατί δεν άφησες ποτέ κανέναν να γίνει καθρέφτης σου.
Ήθελα να γράψω για το υπέροχο φεστιβάλ που πήγα αλλά θα το κάνω άλλη στιγμή...σήμερα είμαι λίγο πιο συναισθηματική.
Γιατί; που θες να ξέρω ίσως γιατί απάντησα κάτι πολύ honest σε κάποιον που ήξερα παρα πολύ λίγο. Ακολουθεί διάλογος. Ξεκινάει ο άλλος...
- Λατρεύω τα βραδινά μπάνια
- Βραδινα μπανια κ μαλακιες ήταν για όταν είμασταν 20 που ερωτευόμασταν κιολα και κάναμε τα πάντα ολα
- Δεν ερωτεύεσαι τώρα; ε;
- όχι
- Περίεργο...
- Ερωτεύομαι με πράγματα, διαθέσεις όχι με ανθρώπους
- οκ περίεργο
- γιατί;
- Δεν ξέρω απλα μου φαίνεται κάπως. Είσαι με κάποιον τώρα;
- Θεωρώ οτι είναι πολύ τέλειο να ερωτεύεσαι τόσο τέλειο που συνήθως οι άνθρωποι δεν το αντέχουν. Δηλαδή είναι σα να βάζεις μηχανή αεροπλάνου σε fiatακι. Γαμιέται το σύμπαν. Δεν είμαστε για τέτοια. Οχι δεν είμαι.
- Προτιμάς μόνη σου;
- Προτιμώ τη συντροφικότητα αλλά με κάποιον που θα με κοιτάει στα μάτια και θα λιώνω και θα είναι αμφίδρομο. Αλλά επειδή δεν έχω αυταπάτες ναι προτιμώ μόνη μου.
- Μας γάμησες ρε κοριτσάκι
- Γιατί;
- Με βάζεις να σκεφτώ διάφορα
- Τι θες να σου απαντήσω κάτι πιο γκομενέ ε; Καλα το παίρνω πίσω...άκου...Αχ που να στα λέω με γάμησε ο τελευταίος μαλάκας και όλοι μαλάκες είναι και θα πάω με τις φίλες μου Μύκονο να το ξεπεράσω, να πηδήξω 2 Ιταλούς να συνέλθω...better?
- Χαχαχαχαχαχαχαχαχα είσαι όργιο !!!
- έλα μωρέ καλή είμαι ...κάνει ζέστα τι να βάλω;
- Τιποτα γάμησε το
- Τιποτα; Με μαγίο και γόβες; σα τη σταρ Ελλάς του δρόμου; να πάρω και κανα τίτλο
Που να του είχα αναφερει ότι γνώρισα πάλι νεάτερνταλ του τριημέρου (βλ. Παλιά ανάρτηση) όπου αυτή τη φορά φορούσε τη στολή του ψαγμένου. “Είσαι πολύ νορμάλ για τα γούστα μου” είπε. Ναι ναι μην απορείς. Όπως μου παν αργότερα που το συζήτησα “μπορούμε να σε χαρακτηρίσουμε πολλά, νορμαλ όμως όχι”. Του αρέσουν λέει οι παρακμιακές γκομενες (άκου λέξη παρακμιακός για να χαρακτηρίσεις έταιρον ήμισι) σε αυτές βρίσκει τον εαυτό του, αυτές είναι καθρέπτης του. λέει. Αυτες δεν πληγώνονται ή μάλλον δε φοβάται να τις πληγώσει.
Με μένα είναι αλλιώς φοβάται γιατί πατάω καλά στα πόδια μου, θέλω να ερωτευτώ και αυτός δεν ξέρει αν μπορεί να ανταποδώσει. “Άσε μας κούκλε μου” ήθελα να του πω “νομίζεις ότι τόσο εύκολα θα σε ερωτευόμουν ρε κακομοίρη σε 3 ραντεβου; Μα τι νομίζει ο κόσμος; Γιατί μπερδεύουμε τον έρωτα με τον ενθουσιασμό; Καθυστερημένοι είμαστε;” Αρκέστηκα να ζητήσω συγνώμη που του προκάλεσα τέτοια αναστάτωση όπου τον έβαλα δηλαδή να απολογηθεί. Ανταποκρίθηκε λέγοντας μου να μη ζητάω συγνώμη γιατί είμαι τέλεια! Εκείνη τη στιγμή έσκασε ο κολλητός μου σα διαολάκι δίπλα στο κεφάλι μου και αντήχισαν τα λόγια του 'μην ασχολήσε δεν μπορείς να φανταστείς τι λέμε για να πηδήξουμε και να φύγουμε'.
Ντρέπομαι που κάθε φορά την πατάω. Ντρέπομαι που κάθε φορά πρέπει να απολογούμαι γιατί εγω μπορώ να ερωτευτώ και να αισθάνομαι άσχημα για αυτό. Κυρίως ήθελα απλά να περνάω καλά. Τώρα αν εσύ με βλέπεις για σχέση και κάνεις πίσω δεν είναι σωστό να προσπαθω να σου κάνω μαθήματα casual sex...for the love of God και good wines.
και εκεί που πίστευες ότι μάταια περιμένεις, ότι δεν υπάρχει κάτι που θα σε εντυπωσιάσει, να σου ανοίξει διάπλατα το στόμα και να μεγαλώσει τις κόρες των ματιών σου, έρχεται το αναπάντεχο.
Πηγαίνεις να πιεις το ποτό σου ήρεμα και ωραία με μια παρέα και έρχεται. Δεν θυμάσαι την ομορφιά ή την ασχήμια. Θυμάσαι πως ένιωσες. Αν όντως ο θαυμασμός τροφοδοτεί τον έρωτα τότε υπάρχει ελπίδα.
Πριν πόσα χρόνια είχες θαυμάσει κάποιον; Δεν θυμάσαι, ξέχασες. Απασχολημένος με το πως να γίνεις καλύτερος εσύ, έγιναν όλοι ανιαροί. Όλα όμως εδώ πληρώνονται.
Και εκεί που νομίζεις ότι το έχεις, ότι τίποτα δε θα μπορέσει να σου τη χαλάσει ...έρχεται η πίεση.
Γενικά με τον όρο 'πίεση' χαρακτηρίζεται το αποτέλεσμα της εφαρμογής μιας δύναμης σε μία επιφάνεια. Μεταφορικά σημαίνει η οποιαδήποτε άσκηση βίας προς εξαναγκασμό.
Σε προσωπικό επίπεδο, πίεση νιώθουμε για διαφόρους λόγους, αλλά χειροτερεύει μια σχέση ή μία κατάσταση όταν δεν εκμυστηρευόμαστε στον άλλον που έχουμε απέναντι τι μας την προκαλεί. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει αυτός που σου την προκαλεί να καταλάβει σε τι βαθμό σε επηρεάζει. Εν αγνοία του οποιοδήποτε, μπορούμε να νιώσουμε πίεση (ακούσια ή εκούσια την εκλογικεύουμε μόνο στο βαθμό που την καταλαβαίνουμε μέσω προσωπικών εμπειριών). Έπειτα, στέλνουμε μηνύματα στον πολύπλοκο εγκέφαλο μας με την μορφή σκέψεων. Με ακαριαίες αρνητικές σκέψεις και δίνοντας απαντήσεις βάσει των παρελθόντων βιωμάτων ενεργοποιούμε ψυχοσωματικές αντιδράσεις.
Στις μέρες μας την πίεση την δεχόμαστε απο παντού. Σε αντίθεση με τις τύψεις τις οποίες μας τις δημιουργούν οι άλλοι, η πίεση μπορεί να ασκείται και εσωτερικά και εξωτερικά. Για να χαλαρώσουμε την πίεση που δεχόμαστε και ασκούμε χρειάζεται χρόνος και σίγουρα συζήτηση. Μόνο που στις μέρες μας είναι πιο εύκολο να τραπούμε σε φυγή παρά να ξεκινήσουμε διάλογο. Ειδικά όταν δεν έχουμε μάθει να κάνουμε διάλογο με επιχειρήματα και φοβόμαστε ότι ο άλλος θα μας μεταχειριστεί ή θα πατήσει πάνω στην ανυπαρξία του ταλέντου του 'διαλέγειν' και της άγνοια μας. Δυστυχώς εάν δεν προσπαθήσουμε να συζητήσουμε η πίεση δε θα πάει πουθενά απλά θα τη διοχετεύσουμε και σε άλλους τομείς.
Η ζωή είναι γεμάτη από εκπλήξεις και αναπάντεχες γνωριμίες...μια απλή βόλτα στο Kολωνάκι μπορεί να μετατραπεί σε Ισπανική fiesta και ένας τυχαίος καφές σε Jackpot.
Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί αυτή η ζωή που σου λέει 'προχωρα το χεις' με νόημα, μετά σε ξεβρακώνει μπροστά στους άλλους.
Μετά από πολλά χρόνια ξαναπήγα στη Σαντορίνη. Αναμνήσεις σε κάθε σοκάκι. Δεν άλλαξαν και πολλά.
Από το λιμάνι η εικόνα παραμένει πολύ τρομακτική που δε μοιαζει με καμία άλλη. Η θέα που αντικρίζεις στο νησί σα card postal. Ένα background σαν αυτό που είχαν παλιά στα φωτογραφεία για τις επετειακές φωτό των φτωχών ζευγαριών που δεν μπορούσαν να πάνε μήνα του μέλιτος κάπου εξωτικά.
Πέρασα πολύ όμορφα. Γελασα πολύ και ήρθα στο τσακίρ κέφι για χάρη γενεθλίων φίλης [κοινώς έδωσα ρεσιτάλ, όπως μου είπαν, για άλλη μια φορά που θα το θυμάμαι για χρόνια ...μόνο από φωτογραφίες].
Ένιωσα μια γλυκιά κούραση στο γυρισμό.
ΥΓ. Ο έρωτας δε με βρήκε στο νησί, με βρήκε όμως ο βήχας από την υγρασία. Δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία γιατί και τα δυο όπως και να το κάνεις δεν κρύβονται
Μετά από πολύ καιρό και πίεση από φίλους που λατρεύουν τις αφηγήσεις μου από τα άκυρα περιστατικά που μου συμβαίνουν, είπα να ξαναγράψω.
Ήμουν λίγο off ή μάλλον deforme. Ασχολιόμουν με βλακείες just for the sake of it really. Με πιέζανε να γνωρίσω κόσμο...'και έλα αυτή τη φορά θα σ αρέσει', 'σου χω εγώ τον καλύτερο', 'δεν γίνεται τέτοια γυναικάρα φίλη μου να μην της βρω εγώ κάποιον' και άλλα τέτοια γραφικά. Την τελευταία φορά που έφτασα στο αμήν γύρισα και είπα: 'Συγνώμη ρε αγάπη τι είν' τούτο; εσύ δηλαδή θα πήγαινες μαζί του; για να σοβαρευτούμε λέω εγώ'
Είναι δύσκολο να δεχτούν οι φίλοι σου ότι είσαι single και όχι δεν θα παντρευτείς σύντομα, ούτε θα κάνεις παιδί όσο και αν θέλουν να σε δουν φουσκωμένη να τρέχεις για εξετάσεις και έπιπλα για το παιδικό δωμάτιο. Γελώ με το χαριτωμένο πείσμα τους και την προσήλωση στο στόχο τους! Στο τέλος από την μανία τους βλέπω να με στέλνουν νύφη στη ξενιτιά στα μακρινά ξαδέρφια τους!!
Από που να ξεκινήσω με τα disaster crash dates! Είναι απίστευτο! Από τον κερδοσκόπο τυχοδιώκτη [παύλα] κότα, τον βουκολικό έρωτα του καλοκαιριού, τον ψυχολογικά unstable φωνακλά μηνυματάκια with the huge ego, τον καμμένο Don Juan δαχτυλιδάκια [δε μου μιλάει γιατι ειμαι πολύ τέλεια και πιέζεται αλλά μου στέλνει δαχτυλίδια δατ ιζ), τους πιασμένους που μου εξομολογούνται ότι είμαι ο κρυφός τους πόθος ή το καλύτερο ....τον φετιχιστή μοντελοπνίχτη!?! WTF??
Έχω και τον κολλητό μου να μου ξετινάζει την ψυχολογία κάθε τόσο. Μου υπενθυμίζει πόσο δυναμική είμαι και ότι πρέπει να χαλαρώσω αλλιώς θα μου σκάνε οι μαμάκες και οι φουστοκρυφτούληδες. Τον ακούω και δαγκώνομαι. Του λέω χαρακτηριστικά με ύφος δέκα καρδιναλίων και τσεγκεβαρική διάθεση: 'όχι αγάπη μου, δεν μπορώ να νιαουρίζω μπροστά από μια Hermes τσάντα, να του κάνω ματάκια, να στριφογυρίζω μια τούφα απο τα μαλλιά μου και να λυγίσω ποδαράκι. Μη σώσει και μου την πάρει άμα θέλω θα την πάρω μόνη μου!'. Εκείνος πιστεύει ότι η δουλειά με άλλαξε. Τόσες ώρες να αποδεικνύεις την αξία σου σε προϊστάμενους κ πελάτες σε σκληραίνει!
Φέρνω στο μυαλό μου τότε που ήταν τα πράγματα πιο απλά. Τότε που έβγαινες και δεν ήξερες τι να πρωτοδιαλέξεις. Βέβαια τότε τα στέκια ήταν συγκεκριμένα (σχολείο, φροντηστήριο, γήπεδα και καφετέριες της γειτονιάς) ενώ τώρα άντε βρε τους.
Μην είναι στη Γλυφάδα με το πουλόβερ στους ώμους, μην είναι στη Κηφισιά με το κουστούμι, μην είναι Κολωνάκι για γρήγορο όρθιο (σα σαρδέλα να στριμώχνεται) ποτάκι, μην είναι στα Εξάρχεια στην underground υπόγα, μην είναι στην Καρύτση σε ένα πάρα πολύ trendy event, μην είναι στη Θεσσαλονίκη/Πάτρα/Κάτω Κουτσοχώρι και δεν ξέρει ότι τον ψάχνεις στην Αθήνα;
Μήπως να βγάλουμε όλες οι μόνες Αθηναίες DVD σα το Τζουλάκι να φτάσει στα πέρατα της Ελλάδας μπας και ξεστραβωθεί ο άντρας ο σωστός; Μπααα, τεκνάκια ακούτε: Τζουλάκι εγώ δεν γίνομαι προτιμώ να πηγαίνω με το σταυρό στο χέρι, παρά με την σαμπάνια!
Τοσα ημίμετρα...και άλλα τόσα στο μέλλον...πόσο μου χεις λείψει να ξερες...ασχολούμαι με μνηστήρες, κοντόφθαλμα ανθρωπάρια πνηγμένα στην μιζέρια, βουτηγμένα στη θλίψη μιας κατάσταση, θλιβεροί θεατές της ίδιας τους της ζωή. Ηθοποιία της δεκάρας και γω αποσβολωμένος θεατής να παρακολουθώ φτηνό δράμα με βλέμμα απλανές και εκφραση αηδίας. Να καταπίνω μικρούς θανάτους και να δέχομαι την κολακία. Έρωτες της διχόνιας και της περίστασης. Αδιάφορα περνούν οι μέρες με την επικοινωνία μεταξύ εμου και των εραστών να συνθλίβεται. Δε μιλώ πλέον με ανθρώπους που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Μιλώ με σκιές. Αΰλες, επιφανειακες. Ανούσια αστεία και τεχνάσματα δήθεν ερωτικά και τραβλίσματα ενδιαφέροντος. Καταριέμαι την ώρα που σε γνώρισα, την ώρα που σε άφησα, την ώρα που σε δώρισα πίσω στο τίποτα του μικρόκοσμου σου και την ανυπαρξία. Σε μισώ που μεγαλώνεις μακρυά μου, που γίνεσαι κάτι που δεν ξέρω, δεν αναγνωρίζω, δεν κατανοώ.
I know we're just like old friends We just can't pretend That lovers make amends We are reasons so unreal We can't help but feel that something has been lost
But please you know you're just like me Next time I promise we'll be Perfect Perfect Perfect strangers down the line Lovers out of time Memories unwind
So far I still know who you are But now I wonder who I was...
Angel, you know it's not the end We'll always be good friends The letters have been sent on
So please, you always were so free You'll see, I promise we'll be Perfect Perfect strangers when we meet Strangers on the street Lovers while we sleep
Perfect You know this has to be We always we're so free We promised that we'd be Perfect
Πάντα ένιωθα σα τον καλό Σαμαρείτη και ενίοτε σα τη μητέρα Τερέζα. Το γιατί δεν μπορώ να το εξηγήσω. Βοηθάω τους πάντες φίλους, γνωστούς, άσχετους, χωρίς να περιμένω κάτι. Έτσι είμαι και με τα δώρα. Θα μπορούσες να με πεις και μαλάκα. Αλλά δεν αισθάνομαι έτσι. Ισως το EQ μου να είναι ανεπτυγμένο. Ίσως πάλι να φταίει η κλίση μου και το πόσο πολύ με γοητεύει η ψυχολογία και τα ανεξήγητα φαινόμενα της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το χειρότερο βέβαια είναι με τους έρωτες. Ακόμα και όταν το πράμα δε τσουλάει χάνω τελείως την ιδιότητα της μελλοντικής γκόμενας και γίνομαι η miss Κατανόηση. Προτιμώ να ακούσω, να ενδιαφερθώ, να μιλήσω για άλλα θέματα πλην του φλέγοντος. Δυστυχώς γίνεται αυθόρμητα και το συνειδητοποιώ όταν είναι πλέον αργά.
Δέχομαι συχνά τα πυρά των φίλων μου γι αυτή την κατάσταση, γιατί τη θεωρούν άκυρη. Χάνω το ρόλο μου και το χρόνο μου λένε, γι αυτό τίποτα δεν καταλήγει σε κάτι ερωτικό. Δε με νοιάζει και καθόλου, απαντώ. Δεν μπορώ να κάθομαι να παίζω παιχνιδάκια sex power και στρατηγικής. Το ξέρω έχουν και αυτά το γούστο τους. Αλλά τι νόημα έχει αν ο άλλος δεν σε βάζει σε αυτή τη διαδικασία ή δεν έχει καταλάβει ότι είσαι αυτό που ψάχνει από τις θανατερές έξυπνες ατάκες, την κοινωνικότητα σου και την ικανότητα σου να μετατρέπεις μια βραδιά σε αξέχαστη. Αν όλα τα παραπάνω δεν είναι ικανά να τον βγάλουν από τη λήθη, τότε άστο να πάει άστο, άστο πονάει άστο. It takes 2 to tango you know. Έχουμε χάσει λίγο την μπάλα. Δεν έχει αξία να πας να παίξεις αγώνα ποδοσφαίρου χωρίς αντίπαλο. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να κάνεις τάκλιν στον εαυτό σου.
ΥΓ. Ουτε η βροχή δε θα μπορούσε να με σταματήσει χθες το βράδυ...
Αντε και τον γνώρισες, Συγχαρητήρια κερδίσατε ένα one way ticket to the planet of anxiety...και ξεκινάει ο γολγοθας σου.
Τι θα φορέσω, πότε θα τα ξαναπούμε, θα στείλει μήνυμα ή θα πάρει τηλέφωνο και τι σημαίνει αυτό; θα το κάνουμε και που και πότε είναι η σωστή στιγμή, τώρα θέλει ή δε θέλει; και τι θέλει; μη θέλει μόνο sex και μου την κάνει; μην είναι σχεσάκιας περίεργος τσιμπούρι ελεεινό;
Αυτές είναι λίγες από τις ερωτήσεις που περνάνε από το μυαλό σου. Για να καταλήξεις, αφού τα κάνεις όλα λάθος, στο γνωστό 'άντε γαμήσου και συ κι ο γρύλος σου'. Survival guide δεν μου βρίσκεται εύκαιρο να σου παραθέσω. Σήμερα θα ασχοληθούμε με το παρακάτω:
Part 1: Τι θα φορέσω....;
Δεν έχω τι να φορέσω!!! Panic Attack!! How cliche of you ladies!! Αυτοματοποιημένη έκφραση γυναίκας στα πρόθυρα νευρικής κρίσης του πρώτου ραντεβού. 'Πρόβα πρόβα στον καθρέφτη κάνω πρόβα πριν από το ραντεβουυυύ' που έλεγε και η Καιτούλα η Γαρμπή στα χρόνια της αθωότητας σου. Η αναποφασιστικότητα έχει βγει παγανιά και σου καίει τα εγκεφαλικά κύτταρα σαν οξυζενέ στο ντεκαπάζ.
Αυτό πάει μ' αυτό; Κάτι χαλαρό; κάτι casual; κάτι σε υπερπαραγωγή; μη δείξω πολύ μπούτι, μη δείξω πολύ ξέκωλο, Φουστίτσα; να είμαι και λίγο κοριτσάκι; Μπα θα δείχνω πολύ πρόθυμη. 'Οχι παντελόνι θα βάλω! Τι σκατά τα φοράω το γαλόνια της dominatrix. Φορεματάκι; Ασε καλύτερα σηκώνεται και εύκολα και αν πιω λίγο παραπάνω; τσουπ και μην τον είδατε τον Παναή.
Πωπω και αυτό το καλτσόνι θα με στενεύει όλο το βραδύ με το κολάν. Θα μιλάω και θα σκέφτομαι την πιεσμένη κοιλιακή μου χώρα να διαμαρτύρεται ασυστόλως! Δε θα μπορώ να σταυρώσω κουβέντα. Άσε που δε μου πάει να χαμογελάω ευχάριστα κρύβοντας τον πόνο πίσω από τα δόντια μου. Να φορέσω μαύρο; always the safe choice. Σιγά μη φορέσω μαύρο, κάτι πιο φωτεινό να ξεχωρίζω ανάμεσα στο πλήθος όταν γυρνάω απο το WC του μαγαζιού να δω θα το σκάσει το γελάκι όταν με δει; Να βάλω μπότα; η γοβίτσα να ψηλώσω; φλάτ ή τα νέα μου τα nike που τα βολεύομαι κιόλας; Μα που θα πάμε; και τι θα φοράει κι αυτός ο χριστιανός;
Τα μαλλιά μου!!! Με τίποτα δε στρώνουν παλιόμαλλα. Σγουρά; μπα...Ίσια; ΟΚ ...και; μήπως να τα σηκώσω ψιλά; και αν με πιάσει πονοκέφαλος; και αν πετάνε κερατάκια; έχω και φύτρες! να κάνω φρατζούλα που χαρίζει κιόλας ή να τα τραβήξω όλα πίσω τα μαλλιά μου, να φανεί η ομορφιά μου, που λέει και ο λαός μας; Λακ; εχω..Τζέλ; έχω...κερί και άλλες μπούρδες; έχω και μεγάλη βούρτσα και μικρή για τα κοντά και χτένα και χτενάκι και πιστολάκι 2000 watt μη πα και κατσαρώσει το μαλλί στην πρώτη ψιχάλα..Και ψαλίδι ισιωτήρι για αψεγάδιαστη κόμη έχω παρακαλώ. Πωπωπωπω ξέχασα να βάψω τη ρίζα. Λες να το προσέξει στο μισοσκόταδο του bar; Φακ φακ φακ. Αει στα διάλα θα βρω δικαιολογία να μη βγω. Θα κάτσω μέσα με τις πιτζάμες να δω Sex & the City
Xαχαχα χαου παθέτικ! Καλέ άντε πήγαινε στο City και ξέχνα το Sex & the σπίτι.
Δεν περιγράφω άλλο!!! Μπορώ να συνεχίσω για πάντα!! Να περάσω στο make up, την επιθεώρηση των τέλειων άκρων, το ξύρισμα, τον σωστό τρόπο να βάζεις το άρωμα, την σωστή επιλογή εσώρουχων, την στάση σώματος κοκ. Αγόρια είναι δύσκολο το πρώτο ραντεβού!! Γι αυτό όλες μόνες ψάχνουν το κρυμμένο autocue στο ταβάνι του μπαρακίου. Δε θέλουν να βγουν πρώτο ραντεβού σου λέω!!!!
ΥΓ. Αφιερωμένο στο διαολεμένο σημερινό μου κέφι και τον Κ. που he caught me in the middle of my inspiration!!
Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν γεννηθεί πλασμένοι να υπομένουν, Συνήθως θέλουν μια ζωή στο fast forward. Δεν είναι τυχαίο που δεν μπορούν να περιμένουν ούτε το ρόφημα τους να κρυώσει με αποτέλεσμα να ρίχνουν παγάκια. Τέρατα υπομονής δεν θα υπάρξουν ποτέ. Κι όμως, μπορούν να ελέγξουν συναισθήματα και έντονες διαθέσεις που άλλοι απλά δεν μπορούν. Διαχειρίζονται με μεγάλη ευκολία παλιρροιακα κύματα αρνητισμού και λειτουργούν ως κυματοθραύστες απροσάρμοστων συμπεριφορών.
Λέγεται ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι γεννημένοι νικητές. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι εναλλαγές στην συμπεριφορά τους προκαλούν ανάμεικτα συναισθήματα στους γύρω τους και χαρακτηρίζονται ως αινιγματικοί χαρακτήρες. Είναι αξιέπαινοι γιατί έχουν τις δυνατότητες να μάθουν να κοιτούν το πρόβλημα από πολλές οπτικές γωνίες γρήγορα και αποτελεσματικά. Κάτι σαν ηθοποιοί, που μπορούν να υποδυθούν διάφορους ρόλους ρίχνοντας κλεφτές ματιές σε κάθε πλευρά του μηνύματος που θέλει να περάσει η παράσταση.
Υπηρετούν με πάθος αυτά που πιστεύουν και μπορούν να προσφέρουν τα πάντα στους ανθρώπους που διαλέγουν να χουν δίπλα τους. Ακόμα και όταν τα δικά τους άτομα τους απογοητεύουν εκείνοι δε χάνουν την δύναμη να προσπαθήσουν ξανά και ξανά. Οταν πλέον δεν αλλάζει η κατάσταση και αποχωρίζονται αυτόν/η που του/της χάρισε τον κόσμο θλίβονται βαθύτατα. Η θλίψη τους είναι τόσο μεγάλη που αποζητούν συμπαράσταση. Ισως να μην κατανοούν το γιατί κάποιοι άνθρωποι βρίσκονται εκεί γι αυτούς χωρίς να το ζητούν. Η απάντηση είναι απλή επειδή εκτιμούν την διαφορετικότητα και μέσα από την επαφή αναγνωρίζουν ένα μικρό κομμάτι του εαυτού τους.
Με πολλή αγάπη στη Π. που θέλουμε να την βλέπουμε πάντα να χαμογελά ακόμα και όταν κάποιες μέρες την γυρνούν στα περασμένα
Γιατί βαλτώνουμε και πόσο κακό είναι αυτό? Είναι κακό μάλλον για τους άλλους που χάνουν το παιδί που χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ και σας διασκεδάζω'. Και για τον ίδιο που βουλιάζει στον καναπέ με τα μάτια κατακόκκινα μετά από επτά CSI σερί, Dexter, Private Practice και δεν ξέρω και ΄γω τι άλλο έχει το Prime Time. Ολες οι μεριές χάνουν και δεν ξέρω ποιος κερδίζει στο τέλος. Πρέπει όμως κατα καιρούς να υπάρχει αυτή η φάση της εσωστρέφειας στη ζωή του ατόμου. Η επαναφόρτιση είναι μία επώδυνη κατάσταση όπου το λαμπερό 'εγώ' του καθενός λιώνει και καθηλώνεται στο σαλόνι. Σε κουράζει η επαφή, ακόμα και αυτή που σε ευχαριστεί, γιατί όλη μέρα σκορπίζεσαι σε κοινωνικοποιήσεις και τυπικότητες για να είσαι σωστός για τους άλλους.
Χθες μου υπενθυμίσαν πόσο δύσκολο είναι για κάποιους ανθρώπους να συνεχίσουν να κοιτούν μπροστά όταν έχουν συναντήσει το άλλο τους μισό και το 'χουν προσπεράσει. Δεν το βάζουν κάτω, αλλά οποιαδήποτε νέα επαφή που δεν πάει όπως θα ήθελαν, δεν τους ενοχλεί. Το περιμένουν άλλωστε. Άσε που δεν τους πονάει και τόσο, γιατί ο πόνος που προκαλεί το να είσαι μακριά από το μισό σου πορτοκάλι είναι αξεπέραστος. Δεν τους αποκαρδιώνει που το έτερον ήμισυ δεν νοιώθει το ίδιο και προχωράει (μπρος ή πίσω δεν έχει σημασία). Απλά συνηθίζουν. Είναι σα το καρουζέλ στην αρχή κοντεύεις να ξεράσεις τα σωθικά σου από το γύρω γύρω και μετά το διασκεδάζεις. Είναι τέτοια η εξοικείωση που μετά σηκώνεσαι και ανεμίζεις και το μαλλί με γέλια.
Εύχομαι σε όλους όσους έχουν χάσει το μισό τους πορτοκάλι να βρουν να κολλήσουν με ένα γλυκό μήλο ή έναν γερμά! Θα είναι μια τόσο γλυκιά υποχώρηση που θα αλλοιώσει τη γεύση του ξινού πορτοκαλιού.
Όλοι παίρνουμε αυτό που μας αξίζει στη ζωή. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Το προσπαθείς μια…δύο…δεν σου βγαίνει. Ερχεται όμως η στιγμή που σου κάθεται από μόνο του.
Για ένα ποτάκι παρέα με φίλους, συνάντησα επιτέλους μια γνωστή μετά από πολύ καιρό που κανονίζαμε για να βρεθούμε. Μιλούσαμε ώρες. Πολλές όμορφες κουβέντες για προβληματισμό και σκέψη. Τροφή για το μυαλό για τις ελάχιστες ώρες της αυτοκριτικής. Μου εξιστόρησε ένα περιστατικό πάνω σε κουβέντα με τον κολλητό της. Την ρώτησε τι της έχουν μάθει οι γονείς της για την ζωή. Εκείνη ανταποκρίθηκε πως η μητέρα της, της έμαθε το ‘πονάει κεφάλι ,κόβει κεφάλι’ και ο πατέρας της το ‘μη σηκώνεις μύγα στο σπαθί σου’. Εκείνος τότετην ρώτησε, εάν έχει καταλάβει ότι και οι δύο της μιλούσαν για το ίδιο σπαθί;. Και αυτό είναι ένα από τα πολλά που είπαμε εκείνο το βράδυ.
Συμφώνησε μαζί μου ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι ανεξάντλητες πηγές ενέργειας και με το να φορτίζουν θετικά τους άλλους δεν δικαιούνται μια κακή μέρα. Αυτόματα με την παραμικρή εναλλαγή της διάθεσης τους, οι υπόλοιποι χάνουν το στήριγμα τους. Προφανώς σκέφτονται ενστικτωδώς: ‘Εάν πέφτει ψυχολογικά ένας τόσο ενθουσιώδης άνθρωπος, εμένα ποιος θα με σηκώσει?’. Εγωιστικό μεν αλλά πέρα για πέρα αλήθεια.
Μιλήσαμε για τον έρωτα.. Με ρώτησε τι βρήκα σε ανθρώπους που ερωτεύτηκα και πως κατέληξαν. Της είπα επιγραμματικά τους άθλους μου και τα μετάλλια μητέρας Τερέζας που πήρα κάνοντας ‘ανθρώπους’ διάφορους που την έκαναν με ελαφρά για να εξασκήσουν το γόητρο και την τονωμένη αυτοπεποίθηση τους σε άλλη παραλία. Της μίλησα για την κακοποίηση της ψυχής μου από τυχοδιώκτες εραστές και το ταλέντο μου να ακούω τους ανθρώπους. Μετά από αυτή την σύντομη ιστορική αναδρομή, για τους ανθρώπους που είχα κατά καιρούς δίπλα μου, ξεστόμισα:.‘Έχω κουραστεί πολύ να προστατεύω τον εαυτό μου, δεν μπορώ να χαλαρώσω…’ και μου είπε το εξής εκπληκτικό ‘Δεν χρειάζεσαι διασκέδαση μόνο για να χαλαρώσεις αλλά και κάποιον να σε λύσει. Άνθρωποι δυναμικοί σαν εσένα χρειάζονται κάποιον να τους βάζει την τελεία. Αυτό λέγεται ασφάλεια.’.Το σκέφτηκα και ίσως και να χει και δίκιο.
Αναφερθήκαμε στην επικοινωνία σε όλα τα επίπεδα και πόσο δύσκολο είναι να λες μαύρο και να καταλαβαίνει ο συνομιλητής ακριβώς το ίδιο πράγμα. Της είπα ότι επικοινωνούσα πάρα πολύ με το τελευταίο μου φιάσκο (εκεί πετάχτηκε ο κολλητός μου για να πει την ατάκα της βραδιάς…’εάν δεν έπαιζε το ερωτικό θα ήταν τα καλύτερα κολλητάρια’ σημειωτέον και αυτό αληθεύει). Με ρώτησε γιατί δεν είμαστε μαζί: ‘Θεωρώ ότι έχω κάνει τέτοια άλματα στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό που εξ ορισμού δεν μπορούμε να είμαστε πλέον μαζί. Έτσι νοιώθω ασφαλής’ είπα. Εκείνη ανταποκρίθηκε: ‘Πόσο ασφαλής μπορείς να είσαι και συ και αυτός, όταν δεν έχετε δει το τέλος; Ο έρωτας όταν δεν καταλήγει κάπου σε στοιχειώνει. Θα τον αγνοείτε, θα προχωράτε, αλλά θα υπάρχει πάντα το ανικανοποίητο. Θα μείνει ανεξίτηλος’. Με προβλημάτισε λίγο αλλά μετά σκέφτηκα ότι είμαστε πολύ εγωιστές και οι δύο για να το αφήσουμε να μας καταβάλλει. Αν και αν θυμάμαι καλά μου χε πει τότε, ότι σ αυτόν τον έρωτα δε χωράνε εγωισμοί.Αλλά όπως και να χει το πράγμα είμαι σχεδόν βέβαιη ότι μόλις βρω κάτι που να με εξιτάρει δεν νομίζω ότι θα πολύ ασχολούμαι με την πιθανότητα να ζήσω έναν ανεκπλήρωτο έρωτα.
Η βραδιά μας συνεχιζόταν με κέφι και γέλια. Όταν η κουβέντα γύρισε πάλι σε μένα και την καχυποψία μου προς τα συναισθήματα που εκφράζονται μέσω του έρωτα. Με μια απλότητα που με ταρακούνησε μου είπε: ‘Σε κάθε φάση της ζωής μας αλλάζουν τα χαρακτηριστικά που ψάχνουμε σε έναν άνθρωπο. Αλλάζουν οι ανάγκες μας. Στα 18 ήθελες άλλα πράγματα, στα 24 άλλα ,στα 29 άλλα και θα σε συναρπάζουν άλλα στα 40 κοκ. για αυτό και δεν κατακρίνω τα διαζύγια. Πόσα ζευγάρια δεν χώρισαν επειδή βρήκαν όλα όσα ήθελαν την δεδομένη στιγμή σε έναν άλλον άνθρωπο; Δεν μπορείς να κάνεις τα στραβά μάτια συνέχεια και να λες φάση είναι θα περάσει. Ο έρωτας σου σκάει ακόμα και όταν δεν τον περιμένεις, γιατί κάποιος άνθρωπος ξαφνικά σου γεμίζει τα κενά που έχουν δημιουργηθεί από μια σχέση που ξεκίνησες πριν από χρόνια με άλλα μυαλά. Το πέπλο της επικοινωνίας σου θολώνει ακόμα πιο πολύ το μυαλό, γιατί σε διεγείρει εγκεφαλικά και το ερωτικό ξέσπασμα είναι αναμενόμενο. Δυστυχώς για σένα, βρέθηκες προφανώς την κατάλληλη στιγμή, στη ζωή ενός ανθρώπου όπου είχε ανάγκη κάποιον να τον ακούσει και να ενδιαφερθεί για τα θέλω του, τα όνειρα του, τα προβλήματα του, τα συναισθήματα του. Σκέψου ότι αυτό που εσύ μπορεί να θεωρείς έλλειψη προσπάθειας, για κάποιον άλλον αυτό το λίγο μπορεί να είναι η μεγαλύτερη υπέρβαση’.
Χάθηκα για λίγο. Με φαντάστηκα με ένα λευκό αέρινο φόρεμα να ίπταμαι με φως ολόγυρα μου. Να παίρνω από το χέρι ένα χαμένο παιδάκι να τον κάνω άντρα και κάθε φορά που λιγοψυχούσε μπροστά στα εμπόδια να του δίνω το φιλί της ζωής. Μετά φαντάστηκα, να πιέζω αυτόν τον άντρα να ανέβει τα σκαλοπάτια του παραδείσου και όταν αυτός δυσανασχετούσε, μεταμορφωνόμουν σε δαίμονα και το φως μου γινόταν φωτιά που έκαιγε τα πάντα. Στο τέλος, αντιλαμβανόμουν την φρίκη έπαιρνα την αρχική μου μορφή και εξοστράκιζα τον εαυτό μου. Ο δύσμοιρος θνητός, τρομαγμένος έτρεχε προς οποιαδήποτε κατεύθυνση για να κρυφτεί. Η ώρα είχε πάει 4 και ακουμπούσα στον τοίχο για να σταθώ όρθια. Οδήγησα πίσω σκεπτόμενη την όμορφη βραδιά ακούγοντας rockήχους στο ραδιόφωνο.
Well how do you do? The kiss on the cheek Its been a while So Ill just beg, borrow and steal all your time well crawl dignified And now it seems to be caught in drags Cause I know which way to run You're tired my love I feel the same
Well take it from me What else could you do? Where do you get off And how can I get there, too? All your time well call well dignify And now it seems to be caught in drags So I know its what you want You're tired my love I feel the same
You''ll never come back My god cant you see that I know its way too wrong Youre tired my love I feel the same So let them run and speak my name
Well if you wanna seee you rise and shine It might not be true but this is fine Cause I know its way too wrong Youre tired my love I feel the same So let them run and speak my name Now even this were jumping ship This is getting to be to much Cause I ..
Έφυγε και ο Κρόνος μακριά. Έφυγε ο δυνάστης αυτός που σε μαθαίνει με τον δύσκολο τρόπο. Αυτός που σου φανερώνει την μεγάλη σου αγάπη, που σε πληγώνει και σου βάζει μυαλό. Δεν ξέρω εάν πιστεύω στα ζώδια ξέρω όμως πως είναι να μαθαίνεις με τον δύσκολο τρόπο. Πάντοτε ήμουν η θαρραλέα εκείνη που θα τα κατάφερνε και προσπαθώ να μην απογοητεύω κανένα ακόμα και όταν οι γύρω μου με απογοητεύουν σε μικρές δόσεις σα δηλητήριο. Λίγο λίγο κάθε μέρα, αργα, βασανιστικά μου χαρίζουν μικρούς θανάτους. Το να πιστεύεις σε κάποιον είναι σπάνιο στις μέρες μας. Συνήθως ο εγωκεντρισμός μας δεν αφήνει να ανθίσουν συναισθήματα θαυμασμού για κάποιον άλλον πέρα του εαυτού μας. Μπερδεύουμε το θαυμασμό με τη ζήλεια που δεν απέχουν όμως και πολύ το ένα από το άλλο όπως μου χε πει κάποτε ο πατέρας μου. Το να βλέπεις την καλή πλευρά των ανθρώπων το θεωρώ χάρισμα. Εάν διακρίνεις έστω και μια φορά την αγνότητα των πράξεων έχεις ανέβει ένα σκαλοπάτι της ολοκλήρωσης.
Παρόλα αυτά ο έρωτας όταν σε αφήνει σου φανερώνει όλες τις ζοφερές πτυχές μιας κατάστασης. Σε βάζει σε κατάσταση εγρήγορσης. Οι αισθήσεις μεγενθύνονται και αμφιβάλεις για όλες τις καλές προθέσεις. Όταν ξεπερνάς το στάδιο της τύφλωσης από έρωτα και απογοήτευση νιώθεις ότι έχεις χάσει την πίστη σου στις καλές προθέσεις των άλλων. Αμφιβάλλεις διαρκώς ακόμα και για τα πιο μικρά πράγματα. Μπαίνεις σε ατέρμονα διλλήματα και φοβάσαι μην οι δικές σου πράξεις με την σειρά τους θεωρηθούν υστερόβουλες. Δεν ξέρω ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να βγεις από αυτή την παγίδα. Η σιωπή ίσως βοηθήσει, γιατί πώς να ερμηνεύσεις λόγια που δεν ειπώθηκαν. Ηρεμεί το πνεύμα σε βάζει να σκεφτείς καθαρά. Σου λείπει μια κατάσταση ή ο ίδιος ο άνθρωπος. Ακόμα και όταν η ανάγκη σου να επικοινωνήσεις είναι μεγάλη την καταπίνεις και μαζεύεσαι στο καβούκι σου. Η δειλία κάπου διάβασα ότι είναι δείγμα ευφυΐας, αλλά δεν το ενστερνίζομαι. ‘Ο τολμών νικά’ μαθαίναμε στο σχολείο, αλλά αυτό το ‘ή ταν ή επι τας’ είναι που με φοβίζει και με γοητεύει συνάμα. Βέβαια εάν δεν πας στον πόλεμο δε θα μάθεις ποτέ το τέλος σου. Δεν θα έπρεπε μια απλή εκδήλωση συμπάθειας να μας προβληματίζει τόσο. Αλλά όταν ο αποδέκτης των πράξεων μας δεν ξέρουμε εάν πλέον εκπέμπει στην ίδια συχνότητα πολύ απλά το σκεφτόμαστε διπλά.
Εμπνευσμένο και αφιερωμένο στην Γ. να μην χάνεις ποτέ την πίστη σου ακόμα και όταν απελπίζεσαι. Να κάνεις πάντα αυτό που θες κανείς δεν θα σου πει εάν είναι σωστό ή λάθος μόνο το ενστικτό σου.
She smiles Dying while she's trying to screw your mind :)
Οι προβληματισμοί στις σχέσεις όλο ένα και πληθαίνουν…ειδικά τώρα τελευταία μου έχουν εκμυστηρευτεί τα άπειρα. Θεωρώ ότι η μεγαλύτερη πληγή είναι η έλλειψη του διαλόγου. Η απουσία της παύσης στην συζήτηση. Από τη φύση μας οι Έλληνες δεν ακούμε προτιμάμε απλά να ακουγόμαστε. Θέλει ιδιαίτερη προσπάθεια και τρομερή υπομονή και αυτοσυγκράτηση όχι μόνο να ακούς αλλά και να επεμβαίνεις με δημιουργικό τρόπο σε μία αψιμαχία. Πρέπει να υποβάλλεις τον εαυτό σου σε δοκιμασίες και να προσπαθείς να είσαι δεκτικός. Ειδικά όταν εκφράζεται η δυσφορία του ενός, θα πρέπει να αφουγκράζεσαι την κατάσταση και όχι να σκέφτεσαι αυτό που θες να πεις.
Η τέχνη του ‘διαλέγεσθαι’ είναι να μπορείς να κάνεις πίσω και να αντικρούεις λανθασμένα συμπεράσματα με εύστοχα επιχειρήματα. Οι λεπτομέρειες είναι μηδαμινής σημασίας και συνήθως δημιουργούν χαώδης καταστάσεις και ατέρμονες συζητήσεις. Ουσιαστικά μετατίθεται η ενοχή, που βαραίνει πότε τη μία και πότε την άλλη πλευρά. Για να καρποφορήσει ο διάλογος θα πρέπει συνειδητά να δεις την συνολική εικόνα της κατάστασης και να εστιάσεις στη λύση και όχι στην κατηγορία και την πανηγυρική νίκη του εγωισμού σου. Είναι εύκολο να γίνεις κατήγορος αλλά πολύ δύσκολο να πάρεις τη θέση του εισαγγελέα. Εφόσον δεν υπάρχει διαιτητής στη φάση του φάουλ είσαι έρμαιο της άτυχης στιγμής. Εκείνη τη στιγμή αντί να πας στα πέναλτι θα πρέπει να ξεκινήσουν και οι 2 ομάδες ξανά από το ημίχρονο. Μόνο έτσι θα δοθεί η ευκαιρία και στους 2 να αναμετρηθούν στην κόντρα.
Κάποιες φορές απελπίζεσαι και ξεχνάς όλους αυτούς τους τρόπους που μπορείς να επιστρατεύσεις για να ακούσεις. Ίσως το μετανιώσεις όταν αργότερα κάνεις την αυτοκριτική σου αλλά ο χρόνος δε γυρίζει πίσω. Οι περισσότεροι από εμάς διαχειρίζονται καλύτερα έναν καβγά με το να σιωπήσουν και άλλοι με το να επιτεθούν. Η λύση βρίσκεται όπως πάντα κάπου στη μέση. Τα λάθη είναι για να τα διορθώνουμε ειδικά όταν νοιάζεσαι βαθιά για τον άλλον. Η νίκη είναι μεγαλύτερη όταν απολαμβάνεις την ηρεμία μετά από έναν διάλογο που έφερε τη συμφιλίωση και τη λύση στο πρόβλημα. Η αφορμή δεν είναι μέγιστης σημασίας θα πρέπει να ψάξουμε πιο βαθιά και να βρούμε την αιτία και ας πληγωθούμε.
Ανάμεσα σε ζευγάρια η διαμάχη είναι αναμενόμενη, ειδικά όταν περιμένεις ο άλλος να συμπεριφερθεί όπως θες. Δυστυχώς ο έρωτας πλάθει αγγελικά το έτερον σου ήμισυ και κάθε τι που παρεκκλίνει από αυτό που θες να είναι ο άλλος σε απογοητεύει. Κατά συνέπεια μεγενθύνει την απογοήτευση και την στενοχώρια. Αυτό που είπα στην Σ. μετά από την συζήτηση μας για τον χωρισμό της είναι το εξής: ‘Μακάρι να μην ήσουν τόσο ερωτευμένη για να μην είναι ο πόνος σου τόσο μεγάλος. Το έζησα και δυστυχώς οι καλές στιγμές δεν είναι ικανές να απαλύνουν την πληγή. Πραγματικά θέλω να έχετε ένα αίσιο τέλος όπως σας ταιριάζει γιατί σ αγαπάω.’
Put the car in reverse and come back to me without you this house is a hearse without wheels you can't work out which cringing which cringing feels worse when i touch you like this on the place that it hurts
Give me all that you have if you don't i will steal it all the things that you've lost i can reel them in i'm falling apart every minute of every day but you're there to put me back together again
When i don't know where you are i feel lost your trail feels so warm but i'm covered with frost when i left in the morning she smelled so good then i whispered quite nicely, quite rightly
I can't make you feel good you can't make me feel bad i'll never get you back so you'll never be sad
Είναι γενική αλήθεια ότι όταν κάτι το θες πολύ το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να μην το χεις. Κι όμως όταν το σύμπαν αναγνωρίζει τα λάθη του σου χαρίζει απλόχερα όλα όσα πρόσμενες τόσα χρόνια. Η αναμονή σε σκοτώνει, ειδικά εάν είσαι ανυπόμονος από τη φύση σου και ανήσυχο πνεύμα. Όταν όμως έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, το συναίσθημα της αναγνώρισης μετά από το μεγάλο ταξίδι για την Ιθάκη δεν μπορεί να περιγραφθεί με λόγια. Η εφορία, η αγαλλίαση και η θετική ενέργεια στο ζενίθ. Νιώθεις ότι έχεις τόσα πολλά να δώσεις και να μάθεις. Θεωρώ ότι η δημιουργικότητα του ανθρώπου ξεχειλίζει όταν βρεθεί στο κατάλληλο περιβάλλον με ποικίλα ερεθίσματα. Η πορεία των πραγμάτων και των συγκυρίων με έφερε αντιμέτωπη με τα όνειρά μου και τις προσδοκίες μου. Άλλες φορές απελπίστηκα και άλλες πάλι ανέβαινα τα μικρά σκαλοπάτια της προσωπικής μου επαγγελματικής επιτυχίας.
Με μηδαμινή βοήθεια από κοινωνικές διασυνδέσεις δεν είχα άλλη επιλογή από το να περάσω και πάλι τα στενά της Μάγχης, παρά τις αντιδράσεις των δικών μου ανθρώπων. Ξεκινώντας με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο, γνώρισα άλλες κουλτούρες, εναρμονίστηκα με το περιβάλλον, συμβιβάστηκα με εφήμερες καταστάσεις, δέθηκα με αλλόθρησκους, συνεννοήθηκα σε μια άλλη γλώσσα και παρ’ όλες τις αντιξοότητες έκανα φιλίες δυνατές. Άφησα στην άκρη τον πολύ ‘ελληνικό’ μου εγωισμό, τσαλάκωσα την υπερηφάνεια μου και έγινα μαθητούδι. Ζούσα μια ζωή στο pause αλλά ήξερα ότι θα έρθει η στιγμή που θα πατήσω το fast forward. Σιγά σιγά με τη βοήθεια της θεάς τύχης και της επιμονής μου γύρισα στα πάτρια εδάφη. Επαναπατρισμένη πια, πέρασα ένα από τα πιο δύσκολα στάδια μετάβασης και συναισθηματικής αστάθειας. Είναι τρομακτικό να νιώθεις ξένος στην ίδια σου την χώρα. Αν και διένυσα ένα μεγάλο διάστημα μετέωρη, ανασυγκρότησα τις δυνάμεις μου και επιτέλους βρέθηκα μπροστά από την πρώτη μου νίκη.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ πόσο σημαντικό είναι να αγαπάμε αυτό που διαλέξαμε να είναι το επάγγελμα μας για την υπόλοιπη μας ζωή. Λίγοι άνθρωποι καταφέρνουν να κάνουν αυτό που αγαπάνε. Συνήθως ξεκινάμε χωρίς να ξέρουμε εάν θα μας αρέσει μέχρι να το δοκιμάσουμε, όπως όλα τα πράγματα στη ζωή. Είμαι πολύ τυχερή που γνωρίζω ανθρώπους που είναι παθιασμένοι με τη δουλειά τους και με εμπνέουν, αλλά περισσότερο χαίρομαι γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι φίλοι μου και με στηρίζουν.
Αυτό το post το αφιερώνω σε αυτούς τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο μου και με έκαναν να πιστέψω στον εαυτό μου. Ένα κομμάτι από αυτό που τώρα θεωρώ πρώτη νίκη είναι δικό τους.
Και εκεί που νιώθεις ότι όλος ο αρνητισμός σου έχει εξαφανιστεί και τα βάζεις με τον εαυτό σου που έχεις κρατήσει μόνο τις καλές στιγμές, εκτροχιάζεσαι. Παρερμηνεύεις, τσαντίζεσαι και βλέπεις έναν άνθρωπο τόσο πεζό και δειλό που σου ‘ρχεται αηδία. Θέλεις να ξεράσεις και μόνο που σκέφτηκες να περάσεις το υπόλοιπο του βίου σου μαζί του. Δεν αντιλαμβάνεσαι γιατί θέλησες να δέσεις το χρυσό νήμα της σύντομης ζωής σου με το δικό του. Αναρωτιέσαι γιατί ήθελες να κλειστείς στο μικρό κλουβί της σημαντικότητας της αγάπης σας. Και γιατί αυτός ο έρωτας να ήταν τόσο ξεχωριστός όταν το τέλος είναι τόσο παρωχημένο, τόσο κοινότυπο και αναμενόμενο;
Αλλά οι καλές παλιές σου φίλες, οι άμυνες, δε θα σε εγκαταλείψουν τώρα. Σε βοηθούν να βάλεις το καλό σου χαμόγελο, να λάβεις πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή σου, να αλλάξεις την καθημερινότητα σου και να προχωράς με αξιοπρέπεια. Ευτυχώς έχεις ανθρώπους δίπλα σου που εκτιμούν αυτά τα μικρά ιδιαίτερα χαρίσματα σου και τις αναποδιές σου. Χτίζεις σιγά σιγά ότι χάλασε ο έρωτα Β διαλογής και η δύναμη που του ‘δωσες.
Μαζεύεις λοιπόν ότι προλαβαίνεις από συναισθήματα και αναμνήσεις, τα βάζεις άτσαλα σε μια βαλίτσα και την πέτα μακριά. Να μη θυμάσαι, να μη σκέφτεσαι, να μην ονειρεύεσαι. Κλείνεις το κουτί της Πανδώρας με το εκτυφλωτικό φώς που σε τρομάζει. Έπειτα λυτρωμένος που ξέφυγες από τον καταιγισμό των αναμνήσεων, βουλιάζεις στον καναπέ σου, κάνεις τον απολογισμό σου, την ταβανοσκόπηση σου και οραματίζεσαι μια ευτυχισμένη ζωή. Μια ζωή που θα είναι ολότελα δική σου. Την ζωγραφίζεις με χρώματα ζεστά, βάζεις μουσικές και αρώματα από τα παιδικά σου χρόνια. Αναμοχλεύεις μυρωδιές στο νου που σου φέρνουν εφορία. Κλείνεις τα μάτια και έρχεσαι πιο κοντά στον μικρό σου παράδεισο. Το μικρό σου καταφύγιο που στη μέση δεσπόζει ένα ιερό που όταν εναποθέτεις την πληγωμένη σου καρδιά αυτή αυτό-ιαίνεται και ζωντανεύει μονομιάς. Χτυπά δυνατά, γίνεται κατακόκκινη σαν Αυγουστιάτικο φεγγάρι και λάμπει σαν ήλιος, φωτίζοντας όλες τις σκοτεινές σου σκέψεις. Ξυπνάς από ύπνο βαθύ και η πρώτη ανάσα σε επαναφέρει στην πραγματικότητα. Δυνατός και έτοιμος μαχητής…υπερασπιστής της ζωής που σου ανήκει δικαιωματικά.
