και εκεί που πίστευες ότι μάταια περιμένεις, ότι δεν υπάρχει κάτι που θα σε εντυπωσιάσει, να σου ανοίξει διάπλατα το στόμα και να μεγαλώσει τις κόρες των ματιών σου, έρχεται το αναπάντεχο.
Πηγαίνεις να πιεις το ποτό σου ήρεμα και ωραία με μια παρέα και έρχεται. Δεν θυμάσαι την ομορφιά ή την ασχήμια. Θυμάσαι πως ένιωσες. Αν όντως ο θαυμασμός τροφοδοτεί τον έρωτα τότε υπάρχει ελπίδα.
Πριν πόσα χρόνια είχες θαυμάσει κάποιον; Δεν θυμάσαι, ξέχασες. Απασχολημένος με το πως να γίνεις καλύτερος εσύ, έγιναν όλοι ανιαροί. Όλα όμως εδώ πληρώνονται.
Και εκεί που νομίζεις ότι το έχεις, ότι τίποτα δε θα μπορέσει να σου τη χαλάσει ...έρχεται η πίεση.
Γενικά με τον όρο 'πίεση' χαρακτηρίζεται το αποτέλεσμα της εφαρμογής μιας δύναμης σε μία επιφάνεια. Μεταφορικά σημαίνει η οποιαδήποτε άσκηση βίας προς εξαναγκασμό.
Σε προσωπικό επίπεδο, πίεση νιώθουμε για διαφόρους λόγους, αλλά χειροτερεύει μια σχέση ή μία κατάσταση όταν δεν εκμυστηρευόμαστε στον άλλον που έχουμε απέναντι τι μας την προκαλεί. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει αυτός που σου την προκαλεί να καταλάβει σε τι βαθμό σε επηρεάζει. Εν αγνοία του οποιοδήποτε, μπορούμε να νιώσουμε πίεση (ακούσια ή εκούσια την εκλογικεύουμε μόνο στο βαθμό που την καταλαβαίνουμε μέσω προσωπικών εμπειριών). Έπειτα, στέλνουμε μηνύματα στον πολύπλοκο εγκέφαλο μας με την μορφή σκέψεων. Με ακαριαίες αρνητικές σκέψεις και δίνοντας απαντήσεις βάσει των παρελθόντων βιωμάτων ενεργοποιούμε ψυχοσωματικές αντιδράσεις.
Στις μέρες μας την πίεση την δεχόμαστε απο παντού. Σε αντίθεση με τις τύψεις τις οποίες μας τις δημιουργούν οι άλλοι, η πίεση μπορεί να ασκείται και εσωτερικά και εξωτερικά. Για να χαλαρώσουμε την πίεση που δεχόμαστε και ασκούμε χρειάζεται χρόνος και σίγουρα συζήτηση. Μόνο που στις μέρες μας είναι πιο εύκολο να τραπούμε σε φυγή παρά να ξεκινήσουμε διάλογο. Ειδικά όταν δεν έχουμε μάθει να κάνουμε διάλογο με επιχειρήματα και φοβόμαστε ότι ο άλλος θα μας μεταχειριστεί ή θα πατήσει πάνω στην ανυπαρξία του ταλέντου του 'διαλέγειν' και της άγνοια μας. Δυστυχώς εάν δεν προσπαθήσουμε να συζητήσουμε η πίεση δε θα πάει πουθενά απλά θα τη διοχετεύσουμε και σε άλλους τομείς.
Μια Ελλάδα γεμάτη άπλυτα...με την κρίση της, με τα στραβά της τα παιδιά, με τα όλα της.
Κάποτε όλοι άπλωναν μπουγάδες και καμάρωναν για την καθαρότητα των λευκών. Τώρα λες και όλοι άνοιξαν μπαλκόνια και παράθυρα και πέταξαν στους δρόμους τα άπλυτά τους. Στοίβες ρούχων στα στενά. Οταν καταλάβεις σε ποιον ανήκουν απλά πηδάς το σωρό και προχωράς, σα να μη συμβαινει τίποτα.
Μία Αθήνα που μικραίνει επικίνδυνα και γίνεται χωριό. H θεωρία του '6 degrees of separation' σε όλη της την ισχύ. Μια Αθήνα που δε χωράει λάθη σε σχέσεις. Θα το βρεις μπροστά σου, but frankly my dear I don't give a damn.
Νέα εποχή...redesign της ζωής μας...happiness ολοταχώς!
Πάμε πάλι μία απο τα ίδια...Η γνωστή μας χημεία...Ακολουθεί ιστορία φίλης μετά από συζήτηση μας (όπως την καταλαβα εγώ τουλάχιστον):
Είχε υποσχεθεί να μην ξανανοιώσει έτσι. Ηρθε η μέρα που πάλι όλα θα ήταν λάθος. Λάθος timing, λάθος διάλογοι, λάθος αρχή.
Σκέφτηκε να το αφήσει, να μην ασχοληθεί. Δεν υπήρχε νόημα να αντικαταστήσει στο κουκλόσπιτο τη φιγούρα του παλιού Τζον-Τζον, που παντρεύτηκε το κακέκτυπο της Σίντυ, με έναν νέο.
Ένα σύννεφο απο σκέψεις θόλωνε το μυαλό της.
- 'Τι θα πάρετε?', ρώτησε η σερβιτόρα.
-'Ένα κοκτέιλ αυτό με την καραμέλα'. 'Μπας και γλυκαθώ', σκέφτηκε, 'γιατί είναι έκδηλη η ξινίλα μου'.
Επί ώρα την έβλεπες να κοιτάει αμήχανα. Ανάδευε την καραμέλα λες και θα έφτιαχνε μαρέγκα. Ταίριαζε τα μαλλιά της. Δε βολευόταν. Απέφευγε να τον κοιτάξει. Λες και θα καταλάβαινε ότι κάτι κρύβει. Ίσως επειδή δεν ήθελε να δει εάν είναι αληθινό το βλέμμα του, όταν είχε ξεκινήσει την απολογία του. Είχε τόσο ανάγκη να πιστέψει σ' αυτό το παραμύθι.
Επαναλάμβανε από μέσα της κάθε φορά που ανοιγόκλεινε τα μάτια της 'Σε παρακαλώ μην είσαι και 'συ μαλάκας, όχι εσυ, όχι πάλι'. Δεν μπορούσε να ξεστομίσει πολλά, και όλα αυτά που έλεγε την έκαναν να φαίνεται τόσο παγερή. Ευτυχώς το ποτό βοήθησε. Χαλάρωσε. Ξανακέρδισε την ανάλαφρη διάθεσή της. Και τότε, αποφάσισε να είναι ειλικρινής.
- Ξέρεις ότι ταιριάζουμε πολύ. Περνάμε καλά. Εσύ είσαι σε άλλο level που το 'χω περάσει και έχω πάρει και το bonus.
- Sorry είμαι άδειος
Εκείνη συνέχισε...
- Αυτό το καλοκαίρι συνειδητοποίησα πόσο καλά είμαι. Μετά απο την ολιγοήμερη ταβανοσκόπηση και τις όμορφες διακοπές μου αποφάσισα ότι είμαι έτοιμη να κάνω μία σχέση.
- Μπράβο κούκλα μου
- Ο άνθρωπος που θα διαλέξω εάν δεν θέλει να είναι μαζί μου άπλα καθυστερεί την ευτυχία του.
- Μ αρέσει αυτή η αυτοπεποίθηση σου.
Είπαν πολλά. Γέλασαν πολύ.
Της κόπηκε το γέλιο όταν αναφέρθηκε σε μια τύπισσα που γνώρισε και προσπάθησε να κάνει σχέση. Αλλά στις 3 μέρες το έληξε. Του μπαστακώθηκε είπε...Εν αντιθέσει με κείνη. Της είπε:
- Εσύ δε με έχεις πιέσει ποτέ και για τίποτα. Μου αρέσει να σε έχω στις εξόδους μου. Η κοινωνικότητα σου με χαλαρώνει. Δεν χρειάζεται να επικεντρωθώ πάνω σου να δω αν περνάς καλά. Γίνεσαι αγαπητή και μου αρέσει.
Ηθελε να τον σαπίσει στο ξύλο. Ήθελε να του πει πόσο άχρηστος είναι. Ήθελε να τον βρίσει! Αλλά πιο πολύ ήθελε να εκτονωθεί αυτή η ένταση. Το ίδιο ήθελε και αυτός.
Μετά απο λίγες ώρες του είπε ότι δεν είναι ο εαυτός της μαζί του. Σηκώνει άμυνες γιατί υπάρχουν όρια. Μετά από μερικές ώρες ήταν πολύ καλύτερα.
Δε θα τον ξαναδει. Θέλει να κρατήσει την υπόσχεση της. Θέλει να είναι καλά. Να μη δίνει τροφή για σχόλια τύπου 'θέλουμε να σε δούμε με έναν καλύτερο, αντάξιο σου'.
Ανεβαίνοντας τις σκάλες είπε:
- Με πνίγεις. Δε μ' αφήνεις και είναι πολλά αυτά που θέλω να δώσω. Αντίο.
Δεν την άκουσε είχε ήδη κλείσει την πόρτα πίσω της.
